Młodzież a schizofrenia

Schizofrenia może być problemem dotykającym zarówno dorosłych, jak i młodych ludzi. Ta choroba psychiczna bardzo często ujawnia się w okresie dojrzewania, zazwyczaj w jego końcowej fazie. U chłopców pierwsze objawy tej choroby mogą występować wcześniej niż u dziewcząt, nie ma jednak co liczyć na to, że z dziewczętami choroba ta obchodzi się łagodniej. Często choroba ta związana jest z dziedzicznością i dziecko dziedziczy ją po jednym z rodziców.

Nie zawsze jednak dziecko osoby cierpiącej na schizofrenię musi mieć problemy natury psychologicznej. Schizofrenia to choroba, która może dopaść te dzieci, których rodzice nigdy nie mieli problemów ze zdrowiem psychicznym. Jakie objawy można uznać za typowe dla tej choroby? Schizofrenia najczęściej ujawnia się pod koniec okresu dojrzewania, zaś najczęściej pierwsze jej sygnały ujawniają się w chwilach nerwowych, trudnych dla osoby cierpiącej na tę chorobę.

Jednym z najpoważniejszych objawów są urojenia. Dziwne zachowania i odbiegający od normy tok myślenia to pierwsze z niepokojących sygnałów, które mogą świadczyć o chorobie. Wiele osób żyje na przykład w przekonaniu, że kieruje niemi jakaś siła, która każe im dokonywać określonych czynów. Chorobie tej mogą towarzyszyć omamy słuchowe, zatem schizofrenicy często słyszą głosy. Chaos w głowie i problemy z racjonalnym myśleniem – to typowe i najbardziej charakterystyczne objawy tej choroby. Często jednak pierwsze symptomy choroby bardziej przypominają depresję. Młody człowiek zaczyna się izolować od innych, traci zainteresowania, odsuwa się od rodziny i znajomych. Czasem przestaje o siebie dbać, często spędza cały dzień w łóżku. Mogą pojawić się również zachowania agresywne i wyjątkowo gwałtowne. Takie sygnały są wyjątkowo niepokojące i powinny sprawić, że wizyta u lekarza nastąpi możliwie jak najszybciej. Im szybsze leczenie, tym większe szanse na powrót do zdrowia. Jak wygląda leczenie tej choroby? Często niezbędny staje się pobyt w szpitalu. Ważnym elementem terapii i leczenia schizofrenii jest podawanie środków psychotropowych. Łagodzą one objawy choroby, jednak ich silne działanie może powodować szereg skutków ubocznych. Ważne jest również podjęcie odpowiednich kroków, dzięki którym zarówno młody człowiek, jak i jego rodzina będą mogli lepiej poznać tę chorobę i dowiedzieć się, jak z nią żyć. Ważne jest regularne branie leków oraz prowadzenie spokojnego, w miarę poukładanego życia. Dzięki temu zmniejsza się ryzyko powrotu choroby. Przydatne mogą być również spotkania z innymi chorymi, dzięki czemu walka z chorobą nie będzie toczyła się w samotności.